De aanvrager van een faillissement zal op de één of andere manier aannemelijk moeten maken dat de wederpartij in de toestand verkeert dat hij heeft opgehouden te betalen. Dat betekent dat er, naast de vordering van de aanvrager, nog minimaal één andere vordering dient te bestaan. Bij betwisting door de wederpartij dient de aanvrager het bestaan van de steunvordering aannemelijk te maken. Bij b.v.'s en n.v.'s beroepen sommige schuldeisers zich daarvoor op eigen stukken van de rechtspersoon, waaruit blijkt van rekening-courantverhoudingen of van vorderingen van gelieerde rechtspersonen (bijvoorbeeld zogenoemde intercompany-leningen). Het Hof Den Bosch diende zich onlangs uit te laten over de vraag of een "intercompany"-lening inderdaad voldoet als steunvordering.

Wat was het geval? Op verzoek van een bank (die kennelijk een financiering had verstrekt) is B.V. X op 7 december 2010 failliet verklaard. B.V. X is tegen het vonnis van faillietverklaring in hoger beroep gekomen. De bank heeft gesteld dat een aantal andere vorderingen bestond. Concreet heeft de bank gewezen op schulden van B.V. X aan een tweetal andere B.V.'s, waarvan de bestuurders van B.V. X (in)direct aandeelhouder en bestuurder zijn. Het zou, volgens B.V. X, gaan om achtergestelde "intercompany" leningen. De bank heeft dat betwist, en wijst op een uitspraak van de Hoge Raad over wat volgens de Hoge Raad achtergestelde leningen zijn.

Het hof overweegt dat in dit geval niet blijkt dat B.V. X is opgehouden te betalen. Zo lang de gelieerde rechtspersonen geen aanspraak maken op betaling van hun "intercompany"-schulden, kan uit deze schulden geen toestand van te hebben opgehouden te betalen worden afgeleid. Deze leningen zijn dus niet voldoende om als steunvordering bij de faillissementsaanvraag te dienen. Andere door de bank aangevoerde steunvorderingen zijn te vaag en te weinig onderbouwd. Daarom vernietigt het hof het faillissement van B.V. X. De kosten van de curator komen echter wel voor rekening van B.V. X, nu B.V. X immers de bank niet betaalt en daarmee over zich heeft afgeroepen dat de bank het faillissement zou aanvragen.

Uitspraak: Gerechtshof Den Bosch 1 maart 2011, LJN BV2217

Zie ook:

• Het faillissement van een debiteur aanvragen
• Verzet en hoger beroep bij faillissement

De advocaten van de praktijkgroep Transport, Haven & Handel adviseren dagelijks internationale en nationale logistieke dienstverleners, zoals transporteurs, expediteurs en warehouse-operators.

Vervoersrecht

Soms gaat er iets goed mis. Een stelling stort in elkaar, lading komt bedorven aan of het nieuwe warehousemanagementsysteem blijkt niet te werken. U heeft net extra ruimte bijgehuurd en uw grootste klant zegt van de ene op de andere dag op.

U kunt bij onze vervoerrecht advocaten terecht voor al dit soort problemen, maar vooral ook voor oplossingen. Zo assisteerden wij onze cliënten ter zake van:

• Vervoerovereenkomsten
• Algemene voorwaarden
• Procedures, arbitrage en bindend advies
• beslagkewsties
• Ladingschades

Wij kennen uw branche. Als u ons nog niet kent is het tijd voor een kennismaking. Voor uw eventuele vragen verwijzen wij u naar de contactpersoon van de praktijkgroep Transport, Haven & Handel.

Het mededingingsrecht is niet meer weg te denken uit de internationale en nationale zakenwereld. U als ondernemer bent zelf verantwoordelijk voor de naleving van de regels. De Nederlandse Mededingingsautoriteit NMa deelt bij overtreding zware straffen uit. Daarmee zijn de zaken nog niet gedaan. Benadeelden gaan er meer en meer toe over om overtreders aansprakelijk te houden voor ten gevolge van ongeoorloofde mededingingsafspraken geleden schade. Overnamens kunnen stranden na ontdekking van mogelijke overtredingen van de Mededingingswet. Het mededingingsrecht vormt al met al een actueel en uitdagend onderdeel van het recht.

Onze advocaten adviseren cliënten over de diverse mededingingsrechtelijke onderwerpen, waaronder:

• Het kartelverbod;
• Controle op concentraties;
• Verbod van misbruik van een dominante positie.
• Openbare aanbesteding

Indien u nadere informatie wenst over onze diensten op het gebied van het mededingingsrecht, dan kunt u contact opnemen met ons contactpersoon.

Verdere informatie

• Bedrijfsbezoek en huiszoeking NMa
• NMa onderzoekt prijsafpraken sloopbranche (weblog)
• Strategische inschrijving bij aanbesteding (weblog)
• Het kort gding in aanbestedingszaken (weblog)

Personeelsfunctionarissen opgelet! De regeling die de mogelijkheid bood om aan jongeren onder 27 jaar 4 opeenvolgende arbeidsovereenkomsten aan te bieden eindigt per 1 januari 2012.

Normaal gesproken kunnen werkgevers hun werknemers maximaal 3 aaneengesloten arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd aanbieden. Als de periode van 36 maanden wordt overschreden en/of er een vierde arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd gesloten wordt, ontstaat er automatisch een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd.

Om de jeugdwerkloosheid terug te dringen is in 2010 een crisismaatregel ingevoerd waarin het mogelijk werd gemaakt om jongeren tot 27 jaar vier keer een contract voor bepaalde tijd aan te bieden in een periode van maximaal 48 maanden. Dit betekende een flinke verruiming van de mogelijkheden in vergelijking met de normale regel. Minister Kamp heeft nu besloten om de tijdelijke crisismaatregel 'Extra tijdelijke contracten voor jongeren' niet te verlengen.

De minister heeft besloten de maatregel niet te verlengen, onder andere omdat uit evaluatie is gebleken dat de maatregel slechts beperkt effect heeft gehad. Hoewel circa 10.000 jongeren een vierde contract bij dezelfde werkgever hebben gekregen, zou naar schatting aan 9.000 van hen zonder de maatregel waarschijnlijk al een vast contract zijn aangeboden.

Vanaf 1 januari 2012 geldt ook voor jongeren dus gewoon de 'oude' ketenregeling van artikel 7:668 Burgerlijk Wetboek weer. Er is een uitzondering gemaakt voor werknemers die onder de nieuwe regeling vallen en bij het vervallen daarvan in het vierde contract zitten of de periode van 36 maanden hebben gepasseerd. Zij krijgen, zo lang ze nog geen 27 jaar zijn, bij het vervallen van de regeling geen arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd, maar pas bij het vijfde contract of na afloop van de periode van 48 maanden.

Huurders die te laat betalen: elke verhuurder krijgt er wel eens mee te maken. Wat valt er nu te doen tegen een dergelijke huurder als hij wel betaalt, maar bijna nooit op tijd? Het Hof Den Haag moest zich onlangs over die vraag buigen, en kwam tot de conclusie dat het stelselmatig te laat betalen van de huur reden genoeg is om de huurovereenkomst op vordering van de verhuurder te ontbinden.

Wat was er aan de hand in deze zaak? Verhuurder verhuurde een bedrijfspand. Zijn huurder diende volgens de huurovereenkomst elke maand bij vooruitbetaling de huurprijs te voldoen, uiterlijk op de eerste van de maand. In een periode van 20 maanden tijd is, volgens een door de huurder zelf in het geding gebracht overzicht, slechts vier keer op tijd betaald. Alle andere keren dus niet, waarvan acht keer meer dan twee weken te laat en zelfs vier keer meer dan vier weken te laat.

Voor de verhuurder was de maat vol, en hij vorderde bij de kantonrechter ontbinding van de huurovereenkomst. De kantonrechter was het eens met de verhuurder en ontbond de overeenkomst, waarna de huurder in hoger beroep ging.

Het hof overweegt allereerst dat een ingebrekestelling niet nodig is; de huurovereenkomst bepaalt immers dat uiterlijk op de eerste van de maand moet worden betaald, en dat is een fatale termijn. Bij niet-tijdige betaling is de huurder dus van rechtswege (automatisch) in verzuim. Als er vervolgens maar in vier van de twintig maanden op tijd wordt betaald, is dat een voldoende substantiële reden om de ontbinding van de huurovereenkomst te rechtvaardigen. Het hof bekrachtigt dus de uitspraak van de kantonrechter.

Uitspraak: Gerechtshof Den Haag 1 december 2011, LJN BU7183

Zie ook:

• Praktijkgroep Vastgoed, Ruimtelijke ordening en Milieu
• Over huurachterstand en ontruiming
• Beëindiging huur van bedrijfsruimte

In de zomer van 2010 is profvoetballer Ronnie Stam van FC Twente naar het Engelse Wigan Athletic getransfereerd. Ronnie Stam stond sinds september 2008 onder contract bij Twente; daarvoor voetbalde hij bij NAC Breda. In zijn arbeidsovereenkomst met FC Twente stond een beding dat hem recht gaf op een gedeelte van een door Twente te ontvangen transfersom, in geval Stam voor het einde van zijn arbeidsovereenkomst bij Twente zou vertrekken.

Het beding hield in, dat Stam 10% zou ontvangen van dat gedeelte van de transfersom dat boven de € 2.000.000 zou zijn. Afwijking van het beding is, zo bepaalt de overeenkomst, uitsluitend mogelijk als dat schriftelijk gebeurt.

Wigan Athletic heeft aan Twente een transfersom van 3,5 miljoen euro betaald, zodat Stam volgens zijn arbeidsovereenkomst recht had op betaling van een bedrag van € 150.000. Twente stelde zich echter op het standpunt dat mondeling zou zijn afgesproken dat Stam genoegen nam met € 10.000. Dat laatste bedrag is ook betaald.

Stam heeft Twente vervolgens gedagvaard, en betaling gevorderd van de resterende 140.000 euro. De kantonrechter in Enschede heeft die vordering op 22 november 2011 toegewezen. Pogingen van FC Twente om onder de contractuele bepaling uit te komen, stranden:

FC Twente tracht zeer vindingrijk zich onder die bepaling uit te redeneren door er op te wijzen dat het geen wijziging van de arbeidsovereenkomst betreft, maar een beëindiging van diezelfde overeenkomst, zodat gemeld artikel niet zou gelden.

In het Nederlandse arbeidsrecht geldt echter nog steeds en ook in het geval van voetballer, dat de rechten van de werknemer tenminste zeer serieus genomen moeten worden en dat er niet te snel afwijkingen moeten worden goedgekeurd, welke apert in het nadeel van de werknemer uitvalt.

FC Twente wordt dus veroordeeld om 140.000 euro aan Stam te betalen, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de dag waarop de transfersom uiterlijk door Wigan moest worden betaald.

Uitspraak: Rechtbank Almelo, sector kanton, locatie Enschede 22 november 2011, LJN BU5849

Zie ook:

• Praktijkgroep Arbeidsrecht en Ambtenarenrecht
• Arbeidsconflict
• Arbeidsrechtadvocaten Rotterdam

Een vraag die voor de huurrechtelijke praktijk van oliemaatschappijen erg van belang is, is welk huurregime van toepassing is op de huur en verhuur van onbemande tankstations. Het huurrecht voor bedrijfsruimten biedt relatief veel bescherming aan de huurder, terwijl het huurrecht voor overige bedrijfsruimte juist relatief voordelig is voor de verhuurder. De huurder heeft dus belang bij het van toepassing zijn van het huurrecht bedrijfsruimte (en de verhuurder dus niet).

Steeds meer maatschappijen exploiteren onbemande locaties om benzine, diesel en LPG te verkopen (denk aan Tinq, Argos Oil, BP Express, Shell Express en anderen). De vraag "hoe zit het nu eigenlijk met het toepasselijke huurrecht" is onlangs aan de kantonrechter te Assen voorgelegd. Deze oordeelt dat sprake is van verhuur van bedrijfsruimte.

Het ging in deze zaak om een onbemand Q8-station, door Kuwait Petroleum Nederland gehuurd van de eigenaar van de grond met daarop het tankstation. Op enig moment heeft de verhuurder de huur opgezegd. Q8 heeft zekerheidshalve (voorzover zou blijken dat sprake is van "overige bedrijfsruimte") een verzoek tot ontruimingsbescherming ingediend.

Er is in dit geval geen sprake van verhuur van onbebouwde grond; de ondergrondse en bovengrondse installaties waren bij het aangaan van de overeenkomst immers reeds aanwezig. Als er sprake is van een tankstation met een "shop" is, volgens vaste rechtspraak, sprake van huur van bedrijfsruimte. In dit geval moet nu beoordeeld worden of er ook sprake kan zijn van huur van bedrijfsruimte als er géén shop aanwezig is.

Criteria voor bedrijfsruimte zijn, dat er sprake is van "een voor het publiek toegankelijk lokaal voor rechtstreekse levering van roerende zaken of voor dienstverlening". De Assense kantonrechter oordeelt, dat het begrip "lokaal" volgens de wetsgeschiedenis ruim moet worden uitgelegd; een "ruimte" zoals aanwezig op dit onbemande station is al voldoende. De paal waarin het kassasysteem is verwerkt is voor een ieder toegankelijk; "het publiek" kan daar brandstoffen afrekenen en krijgt als bewijs een bonnetje. De paal is dus geschikt voor de rechtstreekse levering van roerende zaken of dienstverlening. Ten behoeve van de dienstverlening aan het publiek wordt er verder voor gezorgd dat het tankstation een ordentelijke indruk maakt; het wordt bijvoorbeeld regelmatig schoongemaakt, en er hangen plastic handschoenen om geen vieze handen te krijgen bij het tanken. Het tankstation is verder plaatsgebonden, Q8 doet met haar Libertycard aan klantenbinding, en Q8 heeft investeringen in de locatie gedaan die zij verwacht binnen een redelijke tijd terug te verdienen. Slotsom is dus dat er sprake is van huur van bedrijfsruimte.

Nu Q8 steeds heeft geprotesteerd tegen opzeggingspogingen van de verhuurder is de huurovereenkomst dus ook niet geëindigd, omdat er geen onherroepelijke rechterlijke uitspraak is waarin de beëindigingsvordering is toegewezen.

Uitspraak: Kantonrechter Assen 20 oktober 2011, LJN BU4747

Zie ook:

• Praktijkgroep Vastgoed, Ruimtelijke ordening en Milieu
• Afwijkende bedingen in huurovereenkomsten (van onder anderen tankstations)
• Beëindiging huur van bedrijfsruimte

Besluit indexering alimentatie 2012

De Minister van Veiligheid en Justitie heeft op 21 oktober 2011 het percentage vastgesteld waarmee de bijdrage voor kinder- en partneralimentatie op 1 januari 2012 zal worden geïndexeerd. Deze indexering geldt voor zowel de door partijen overeengekomen alimentatie als voor de door de rechter bepaalde alimentatie, mits dit betrekking heeft op een op de wet gegronde alimentatieverplichting.

In het Besluit indexering alimentatie 2012 is het percentage van de indexering van alimentatie is per 1 januari 2012 vastgesteld op 1,3 %. Dit percentage is afhankelijk van de loonindex. Het loonindexcijfer wordt vastgesteld door het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) op basis van de salarisontwikkeling bij het bedrijfsleven en de overheid, en is dit jaar dus uitgekomen op 1.3 %.

Verdere informatie

• Toestemming bij aanvraag paspoort kind
• Ouderlijk gezag en co-ouderschap
• Advocaat erfrecht
• Alimentatieberekening
• Inning alimentatie via LBIO
• Huwelijkse Voorwaarden bij Echtscheiding
• Adoptie
• Voornaamswijziging
• Eigen bedrijf en Echtscheiding
• Vragen over Alimentatie

De voorzieningenrechter heeft de door Rafael van Herck tegen Hans Klok ingestelde vordering in kort geding tot een verbod van een opvoering van de act 'head drop' en de gecombineerde routine van de 'hand through body' en de 'head drop' toegewezen.

Inleiding

Het komt niet vaak voor dat illusionisten elkaar in de rechtszaal treffen. Het is namelijk niet zo makkelijk om een goocheltruc te beschermen. Een idee alleen is niet te beschermen. Wie een uitvinding doet, kan een octrooi aanvragen. Dat heeft bij goocheltrucs een belangrijk nadeel. Het octrooi moet beschreven worden en daarmee wordt de truc onmiddellijk wereldwijd bekend. De historie leert dat de illusionist de truc dan maar liever geheim houdt. En daar bestaat wel een aantal juridische middelen voor, zoals het overeenkomen van geheimhoudingsbedingen met de kleine kring van medewerkers. Maar lekt het geheim uit, dan valt er vrij weinig aan te doen. Inmiddels zijn de meeste trucs wereldwijd bekend en is het optreden van de illusionist vaak een variatie op een reeds bestaand thema.

Het geschil

In dit geval wed de rechter dus toch geraadpleegd. De voorzieningenrechter stelt het geschil als volgt vast. Van Herck is illusionist en 'magic consultant'. Onder de werkzaamheden als consultant valt onder meer het opzetten van routines en choreografieën met betrekking tot reeds bestaande illusies.

Voor zijn theatershow "The Beauty of Magic" in Las Vegas heeft Hans Klok gebruik gemaakt van de diensten van Van Herck. Daarnaast heeft Van Herck zijn medewerking verleend aan circa 100 optredens van Hans Klok in Nederland en Duitsland, als uitvoerend artiest dan wel door het beschikbaar stellen van illusies en materialen. Tijdens de optredens heeft Hans Klok samen met Rafael van Herck onder meer de 'hand through body' illusie en de 'head drop' illusie uitgevoerd in een door Rafael van Herck ontwikkeld script.

Dit jaar stond Hans Klok in de Nederlandse theaters met de show 'Circus Hurricane High'. Ook daarin kwamen de 'head drop' en de hand through body routine voor. Rafael van Herck heeft Hans Klok na afloop van de show aangesproken op het feit dat het gebruikte kostuum volgens hem een kopie is van het eerder door hem aan Hans Klok geleende kostuum. Hans Klok heeft hierop gereageerd dat hij doende is het uiterlijk van het kostuum te veranderen. Van Herck vond dit niet genoeg en begint een kort geding.

Daarin vordert hij dat de voorzieningenrechter Hans Klok wereldwijd verbiedt inbreuk te maken op de auteursrechten van Van Herck door het uitvoeren van de twee routines en het gebruik van het kostuum of nagemaakte versies van het kostuum, met de gebruikelijke nevenvordering, zoals afgifte van alle kopieën en nabootsingen van het kostuum, alles op straffe van een dwangsom.

De beslissing

Van Herck loopt hier op tegen het probleem dat hij niet alles zelf bedacht heeft. Alle elementen van de routine zijn zo'n beetje al weleens opgevoerd. Gelukkig voor hem bepaalt de rechter dat het totaalbeeld van de routine toch wel wordt bepaald door een eigen verhaal van de maker en daarmee van creatieve keuzes die leiden tot het persoonlijk stempel van die maker. Verder was de buitenkant van het kostuum auteursrechtelijk beschermd. Maar dat was het dan wel zo'n beetje. De rechter verbiedt Hans Klok het uitvoeren van de routine van de 'head drop' en/of de gecombineerde routine van de 'hand through body' en de 'head drop' op straffe van een dwangsom van € 5.000,00 per keer dat in strijd met het verbod wordt gehandeld.

Van Herck wint de procedure, maar Hans Klok kan de trucs nog wel opvoeren, zij het dat hij een andere routine zal moeten bedenken. Of ze kunnen natuurlijk gewoon weer afspraken maken.

Uitspraak: Rechtbank 's-Gravenhage 9 november 2011, LJN BU3795

Zie ook:

• Praktijkgroep Transport, Haven & Handel
• Praktijkgroep Aansprakelijkheid en Verzekeringsrecht

Sinds vele jaren bevatten koopovereenkomsten voor woningen een boetebeding, dat inhoudt dat bij het niet plaatsvinden van de juridische levering of bij het niet-betalen van de koopprijs een boete ter hoogte van 10% van de overeengekomen koopprijs is verschuldigd. Als zekerheid voor de betaling van deze boete dient de koper, na ondertekening van de koopovereenkomst, ofwel een bankgarantie te stellen voor het bedrag van de mogelijke boete ofwel dat bedrag onder de notaris te storten. Een vraag die regelmatig in de praktijk rijst, is of deze boete voor matiging vatbaar is. In dat kader is een uitspraak van het gerechtshof Amsterdam van 5 juli 2011 voor de praktijk van belang.

Het ging in deze zaak om een woonhuis in de omgeving van Alkmaar, dat voor een bedrag van € 248.000 aan mevrouw X en de heer Y was verkocht. Mevrouw X en de heer Y bleken na ondertekening geen hypothecaire lening te kunnen krijgen vanwege een zogenoemde A-codering bij het BKR. Zij riepen het financieringsvoorbehoud uit de koopovereenkomst echter vier dagen te laat in. Omdat nog geen bankgarantie was gesteld en evenmin een bedrag onder de notaris was gestort, hebben de verkopers bij de rechtbank Alkmaar betaling van X en Y gevorderd van de boete van €24.800. De rechtbank heeft de boete gematigd tot €8.000, omdat verkopers hun stelling dat er sprake was van "aanzienlijke schade" niet hebben onderbouwd. De verkopers gingen vervolgens in hoger beroep.

Het hof vernietigt de uitspraak van de rechtbank, en wel vanwege het volgende. De rechter kan een contractuele boete slechts matigen wanneer de billijkheid dat klaarblijkelijk eist. "Van deze bevoegdheid dient terughoudend gebruik te worden gemaakt, namelijk indien de toepassing van het boetebeding in de omstandigheden van het geval tot een buitensporig en daarmee onaanvaardbaar resultaat leidt. Daarbij speelt niet alleen de verhouding tussen de werkelijke schade en de hoogte van de boete een rol, maar ook de aard van de overeenkomst, de inhoud en de strekking van het beding en de omstandigheden waaronder het is ingeroepen."

Het hof oordeelt dat sprake is van een gebruikelijk beding is bij de koop en verkoop van woonhuizen. Het dient als prikkel tot nakoming, en draagt daarmee bij tot de rechtszekerheid. Verder is het uitsluitend van toepassing op een – als zwaarwegend te kwalificeren – verzuim dat betrekking heeft op het niet-meewerken aan de feitelijke en/of juridische levering dan wel op het niet voldoen van de koopprijs van een woning. Daarmee is het boetebeding in beginsel niet voor matiging vatbaar.

Vervolgens dient te worden beoordeeld of de boete buitensporig is ten opzichte van de schade. Daarbij is in ieder geval van belang dat een boete van 10% gebruikelijk is. Het is voldoende aannemelijk dat er schade is geleden door de verkopers; zij hebben bovendien geen verplichting om hun schade te bewijzen, maar dienen slechts te onderbouwen dat er geen sprake is van een onbillijke discrepantie tussen schade en boete. Dat vervolgens de werkelijke schade lager is dan de boete is geen reden tot matiging.

Het hof veroordeelt X en Y dan ook tot betaling van de volledige overeengekomen boete van €24.800.

Uitspraak: Gerechtshof Amsterdam 5 juli 2011, LJN BT6504

Zie ook:

• Praktijkgroep Vastgoed, Ruimtelijke ordening en Milieu
• Praktijkgroep Aansprakelijkheid en Verzekeringsrecht